വിഷമമോ സങ്കടമോ വരുമ്പോൾ പരസ്യമായി കരയാതിരിക്കാൻ കണ്ണീർ അടക്കിപ്പിടിക്കുന്നത് പലരുടെയും ശീലമാണ്. എന്നാൽ വികാരങ്ങളെ ഇങ്ങനെ ബലമായി ഉള്ളിലൊതുക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ശരീരത്തിനുള്ളിൽ പലവിധ സൂക്ഷ്മ മാറ്റങ്ങളും അസ്വസ്ഥതകളുമാണ് സംഭവിക്കുന്നത്. കരച്ചിൽ തടയാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ശരീരം പ്രകടിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന ശാരീരിക ലക്ഷണങ്ങൾ ഇവയൊക്കെയാണ്:
തൊണ്ടയിലെ തടസ്സവും ശ്വാസോച്ഛ്വാസ വ്യതിയാനവും
കരച്ചിൽ വരുമ്പോൾ തൊണ്ടയിൽ എന്തോ തടസ്സപ്പെട്ടതുപോലെയുള്ള അനുഭവം ഉണ്ടാകാറുണ്ട്. വികാരങ്ങൾ ഉയരുമ്പോൾ നാഡീവ്യൂഹം തൊണ്ടയിലെ ഗ്ലോട്ടിസ് പേശികളെ തുറന്നുവെക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയും, എന്നാൽ ഉമിനീരിറക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ അത് അടയുകയും ചെയ്യുന്നതാണ് ഇതിന് കാരണം. ഇതിനോടൊപ്പം തന്നെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം വേഗത്തിലാവുകയും വലിഞ്ഞുനിൽക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഹൃദയമിടിപ്പും പേശികളുടെ വലിഞ്ഞുമുറുകലും
സങ്കടം അടക്കിവെക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ ശരീരത്തിലെ സിമ്പതറ്റിക് നാഡീവ്യൂഹം സജീവമാകുകയും ഹൃദയമിടിപ്പ് ഉയരുകയും ചെയ്യുന്നു. അഡ്രിനാലിൻ, കോർട്ടിസോൾ തുടങ്ങിയ സ്ട്രെസ് ഹോർമോണുകൾ രക്തത്തിൽ കലരുന്നതിനൊപ്പം മുഖത്തെ പേശികളും താടിയെല്ലും വലിഞ്ഞുമുറുകും. താടിയും ചുണ്ടുകളും വിറയ്ക്കുന്നതും കണ്ണുകൾ വട്ടത്തിൽ തുറന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കുന്നതും കരച്ചിൽ തടയാൻ ശരീരം നടത്തുന്ന സ്വാഭാവിക പ്രതികരണങ്ങളാണ്.
ശാരീരിക അസ്വസ്ഥതകളും ക്ഷീണവും
കണ്ണീരൊഴുക്കാതിരിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോൾ കണ്ണുനീർ നാളങ്ങൾ വഴി മൂക്കിലേക്ക് ദ്രാവകം ഇറങ്ങുന്നത് മൂലം മൂക്കടപ്പോ വെള്ളമൊഴുക്കോ അനുഭവപ്പെടാം. കൂടാതെ, ശരീര താപനില ഉയരുകയോ കണ്ണിനു പിന്നിൽ കടുത്ത സമ്മർദ്ദവും തലവേദനയും ഉണ്ടാകുകയോ ചെയ്യാം. വികാരങ്ങൾ പുറത്തുവിടാതെ ഉള്ളിലൊതുക്കുന്നത് കടുത്ത ശാരീരിക-മാനസിക ക്ഷീണത്തിലേക്കും നയിക്കും. അതിനാൽ കണ്ണീർ ബലമായി അടക്കിവെക്കുന്നതിനേക്കാൾ അത് പുറത്തുവിടുന്നതാണ് ശരീരത്തിനും മനസ്സിനും ആശ്വാസം നൽകുന്നത്.
