മഞ്ഞ് പെയ്തിറങ്ങുകയായിരുന്നില്ല നെല്ലിയാമ്പതിയിൽ; മറിച്ച് ആ മലനിരകളെ അത് പൂർണ്ണമായും കൈയടക്കുകയായിരുന്നു.
നെന്മാറയിൽ നിന്നുള്ള ഇരുപത്തിമൂന്ന് ഹെയർപിൻ വളവുകളിൽ ഒൻപതാമത്തേതും കടന്ന് ആ പഴയ ജീപ്പ് കുന്നുകയറുമ്പോൾ കാഴ്ചകൾ പാടെ മാറിമറിഞ്ഞു. താഴവാരങ്ങളിലെ തിരക്കുകളെല്ലാം എവിടെയോ മറഞ്ഞു. കാട്ടുമരങ്ങളുടെയും നനഞ്ഞ മണ്ണിന്റെയും തേയിലയിലകളുടെയും സുഗന്ധമുള്ള തണുത്ത കാറ്റ് ജീപ്പിലേക്ക് അരിച്ചുകയറാൻ തുടങ്ങി. യാത്രകളെ പ്രണയിക്കുന്നവർക്ക് നെല്ലിയാമ്പതി വെറുമൊരു സ്ഥലമല്ല; പാലക്കാടൻ ചുരങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന, പെയ്തുതീരാത്ത ഒരു പ്രണയമാണ്.
രാവിലെ തന്നെയായിരുന്നു യാത്ര തുടങ്ങിയത്. പോത്തുണ്ടി വനമേഖലയുടെ പച്ചപ്പിലൂടെയായിരുന്നു ആദ്യത്തെ കയറ്റം. പോത്തുണ്ടി ഡാമിനരികിലെ ചെറിയൊരു refreshment നൽകി. തെളിഞ്ഞ നീലാകാശത്തെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഡാമും അതിന് കാവൽ നിൽക്കുന്ന മലനിരകളും ഒരു പോസ്റ്റ്കാർഡ് ചിത്രം പോലെ മനോഹരമായിരുന്നു. എന്നാൽ യഥാർത്ഥ മാന്ത്രികത ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നത് ആ മലമുകളിലാണ്.
ഉയരം കൂടുംതോറും വായുവിന് തണുപ്പേറി വന്നു. ജനൽചില്ലുകൾ അടയ്ക്കാനും ജാക്കറ്റുകൾ എടുത്തിടാനും പാകത്തിൽ തണുപ്പ് പടർന്നു. ആദ്യത്തെ കുറച്ചു മലനിരകൾ പിന്നിട്ടപ്പോഴേക്കും ഇടതൂർന്ന കാടുകൾ മാറി, കണ്ണെത്താദൂരത്തോളം പരന്നുകിടക്കുന്ന പച്ചപ്പട്ടണിഞ്ഞ തേയിലത്തോട്ടങ്ങൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. എവിടി (AVT), പോബ്സ് (Poabs) തുടങ്ങിയ പ്രശസ്തമായ എസ്റ്റേറ്റുകളിലൂടെയുള്ള യാത്രയായിരുന്നു അത്. മലനിരകളെ പുതപ്പിച്ചു നിർത്തിയിരിക്കുന്ന തേയിലച്ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ വെളുത്ത മഞ്ഞിൻകൂട്ടങ്ങൾ ഒഴുകിനടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആദ്യത്തെ പ്രധാന സ്റ്റോപ്പ് ‘സീതാർകുണ്ട്’ ആയിരുന്നു. വനവാസകാലത്ത് ശ്രീരാമനും ലക്ഷ്മണനും സീതയും ഇവിടെ താമസിച്ചിരുന്നു എന്നും, ഇവിടുത്തെ പ്രകൃതിദത്തമായ നീരുറവയിലാണ് സീതാദേവി സ്നാനം ചെയ്തിരുന്നത് എന്നുമാണ് ഐതിഹ്യം. ആ വ്യൂ പോയിന്റിൽ ചെന്നു നിൽക്കുമ്പോൾ താഴേക്കുള്ള അഗാധമായ താഴ്ച തലകറക്കം ഉണ്ടാക്കുന്നതായിരുന്നു. തെളിഞ്ഞ കാലാവസ്ഥയാണെങ്കിൽ തമിഴ്നാടിന്റെ അതിർത്തി ഗ്രാമങ്ങളും നെൽവയലുകളും ഇവിടെ നിന്ന് കാണാം. എന്നാൽ ഇന്ന് മൂടൽമഞ്ഞ് കൺകെട്ടു വിദ്യ കാണിക്കുകയായിരുന്നു. ഒരു നിമിഷം താഴെയുള്ള താഴ്വര മുഴുവൻ വ്യക്തമായി കാണാം; തൊട്ടടുത്ത നിമിഷം ഒരു വലിയ മഞ്ഞിന്റെ മതിൽ വന്ന് കാഴ്ചയെ പൂർണ്ണമായി മറയ്ക്കും.
മഞ്ഞിന്റെ മറയ്ക്കപ്പുറത്ത് എവിടെയോ ഒരു കാട്ടുചോല ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു.
പിന്നീട് പ്രധാന റോഡുകൾ വിട്ട്, പകുതിപ്പാലവും കടന്ന് എസ്റ്റേറ്റുകളുടെ ഉള്ളറകളിലേക്ക് ജീപ്പ് ഒരു ഓഫ്-റോഡ് യാത്ര തിരിച്ചു. വാണിജ്യ ടൂറിസത്തിന്റെ ബഹളങ്ങളൊന്നുമില്ലാത്ത, പഴയ കൊളോണിയൽ കാലത്തെ ബംഗ്ലാവുകളും ഓറഞ്ച് തോട്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞ വഴി. ഒരുകാലത്ത് ഓറഞ്ചുകൾക്ക് പേരുകേട്ടതായിരുന്നു നെല്ലിയാമ്പതിയെങ്കിലും ഇന്ന് ചില തോട്ടങ്ങൾ മാത്രമേ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ. കാപ്പിയും കുരുമുളകും നിറഞ്ഞ ഒരു എസ്റ്റേറ്റ് ഷോപ്പിൽ നിന്ന് കുടിച്ച ഏലയ്ക്ക മണക്കുന്ന ചൂടു കാപ്പിയും, കൂടെ വാങ്ങിയ ഫ്രഷ് പാഷൻ ഫ്രൂട്ട് സ്ക്വാഷും ആ യാത്രയ്ക്ക് മധുരമേകി.
വൈകുന്നേരമായപ്പോഴേക്കും യാത്ര ‘കേശവൻ പാറ’ എന്ന കൂറ്റൻ ഒറ്റപ്പാറ ലക്ഷ്യമാക്കിയായി. പാറമുകളിലേക്കുള്ള ചെറിയ ട്രെക്കിംഗ് തികച്ചും ശാന്തമായിരുന്നു. വീശിയടിക്കുന്ന കാറ്റിന്റെയും, റോസ്വുഡ് മരങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ചാടിമറിയുന്ന മലയണ്ണാനുകളുടെയും ശബ്ദം മാത്രം.
പാറയുടെ മുകളിൽ എത്തിയപ്പോൾ ലോകത്തിന്റെ അതിരിലാണ് നിൽക്കുന്നത് എന്ന് തോന്നിപ്പോയി. താഴെ പോത്തുണ്ടി ഡാമിന് മുകളിലൂടെ സൂര്യൻ പതുക്കെ അസ്തമയത്തിലേക്ക് നീങ്ങുന്നു. വന്യമായ കാറ്റ് വസ്ത്രങ്ങളിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. വലിയ ജനക്കൂട്ടങ്ങളോ വണ്ടികളുടെ ഹോൺ ശബ്ദങ്ങളോ ഇല്ല; പ്രകൃതിയുടെ ആഴമേറിയ നിശബ്ദത മാത്രം.
മലനിരകളിൽ രാത്രി പടർന്നപ്പോൾ തണുപ്പ് വീണ്ടും കൂടി. മഞ്ഞ് മൂടിയ ആ ഹോംസ്റ്റേയുടെ വരാന്തയിലിരുന്ന്, ചീവീടുകളുടെ ശബ്ദം കേട്ട്, ചന്ദ്രപ്രകാശത്തിൽ തിളങ്ങുന്ന തേയിലത്തോട്ടങ്ങളെ നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു കാര്യം ബോധ്യമായി.
നെല്ലിയാമ്പതി വലിയ ആർഭാടങ്ങൾ കാട്ടി നമ്മളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തില്ല. പകരം, അത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന്റെ വേഗത കുറയ്ക്കും. ഇലകളുടെ മർമ്മരവും, മുഖത്ത് വന്ന് തൊടുന്ന മഞ്ഞിൻ കണങ്ങളും, വെറുതെ ഒഴുകിനടക്കുന്ന മേഘങ്ങളും കണ്ട് ആസ്വദിക്കാൻ നമ്മളെ പഠിപ്പിക്കും.
